Recensies — Stellaluna

30 maart 1999 Trouw
Geestige show rond babyvleermuis

Jeugdtheater Anita Twaalfhoven

AMSTERDAM --Wat is er mis met mij? ik heb twee pootjes net als zij! zingt de babyvleermuis Stellaluna. die net als het lelijke jonge eendje in een verkeerd nest is beland
‘Stellaluna’ van het Speeltheater is na een serie optredens in Amerika nu ook overgevlogen naar Nederland.
De voorstelling ‘Stellaluna’ is het wervelende resultaat van een samenwerkingsverband tussen het Speeltheater uit Edam en het Seattle Children's Theatre. Twee jaar geleden resulteerde die samenwerking al in een Amerikaanse versie van ‘Stellaluna’ in Seattle, in de regie van regisseur Onny Huisink van het Speeltheater,
Aanvankelijk botsten de twee verschillende theaterculturen. De Amerikaanse acteurs vonden zijn nuchtere werkwijze in het begin ‘very strange’, vertelt Huisink in een interview. En
zelf moest hij erg wennen aan de showy speelstijl en eeuwige ‘smile’ van de acteurs. ‘Ik dacht bij die Amerikanen regelmatig. nou nou. kan dat niet een beetje minder. Ik heb daar achter elkaar gegild: ‘Don’t act!’. Maar dan zeiden ze: ‘But l’m an actor’.- Huisink combineerde de uitbundige ‘showy’ speelstijl vakkundig met Hollandse soberheid, stilering en subtiliteit. Het resultaat was een wervelende show met tapdans, poppenspel en swingende liedjes. die op Broadway niet zou misstaan. Terug in Edam studeerde de regisseur bij het Speeltheater een Nederlandse Stellaluna in en inspireerde zijn acteurs met het Amerikaanse ‘show-virus’. Dat is even wennen als publiek, want je krijgt nauwelijks de tijd om adem te halen, maar de
voorstelling loopt als een trein. Het is alsof er ineens een nieuwe wind door het jeugdtheater waait. Snelle liedjes volgen elkaar in een rap tempo op. Acteurs racen, dansen en tappen over het podium en vogels en vleermuizen scheren door de lucht Toch is het geen gladde en gelikte voorstelling. Het verhaal over de babyvleermuis blijft subtiel, kwetsbaar en geestig. Nadat haar moeder door een vraatzuchtige uil te grazen is genomen, komt de babyvleermuis Stellaluna terecht in een verkeerd n est, een vogelnest. Daar eten ze geen fruit waar Stellaluna zo van houdt, maar van die vieze dikke maden, wormen en spinnen. Ze slapen niet overdag. zoals iedere normale vleermuis doet, maar ‘s nachts. En lekker ondersteboven aan een tak hangen is er ook al niet bij. Kortom, de arme Stellaluna - die ‘fruitmuis'- voelt zich helemaal niet thuis in het leven van de druk kwetterende vogels. - Wat is mis, mis met mij? Ik heb twee pootjes net als zij-. zingt zij vertwijfeld. De wanhopige pogingen om zich als een vogel te gedragen geven aanleiding tot komische scènes. Zoals de eerste vliegles van moeder vogel. Stellaluna kan niet rechtop vliegen en haar vliegdebuut eindigt dan ook in een jammerlijke val, waarbij haar poten als twee rare sprieten
rechtop uit het nest omhoog steken. De scènes met de drie vogelkinderen vormen een bruisende serie acts. De poppenspelers zingen met iele stemmetjes zo hoog en snel dat het lijkt alsof de muziek te snel wordt afgedraaid, Zo zingen ze in een canon van kwetterende stemmetjes
tegen Stellaluna:”Hip hop, op z’n kop. Ik zie de wereld op z’n kop. Niets of niemand meer rechtop. De dove acteur Billy Seago uit Seattle speelt ook mee in de Nederlandse
voorstelling. Huisink - In Amerika is het gebruikelijk om jeugdvoorstellingen voor dove kinderen ‘live’ in gebarentaal te vertalen. met een doventolk aan de zijkant van het podium. Ik
heb de rol van de doventolk in de voorstelling geïntegreerd en Billy heeft in korte tijd ook de Nederlandse gebarentaal onder de knie gekregen. Dit geeft de jeugdtheatervoorstelling een extra dimensie, want ook voor niet-doven is zijn taal fascinerend. Een acteur danst en speelt mee en geeft
aansprekende gebaren en mimiek zijn visie op het verhaal Voor Nederlandse dove kinderen die komen kijken is het vaak een eerste theaterervaring dat is heel leuk om mee te maken, vertelt Huisink. Ook het thema van de voorstelling -
anders zijn dan ander - zal voor hen een speciale betekenis hebben. Stellaluna komt uiteindelijk op haar pootjes terecht. Na een wilde vlucht over het bos, rust ze ondersteboven uit aan een tak- Als ze dan verdwaasd zich heen kijkt ziet ze overal vleermuizen aan de takken hangen. De moraal van het verhaal besluit: -De een vindt de ander soms raar. Maar toch zijn we vrienden van elkaar…

U kunt ook recensies lezen van de Amerikaanse versie in Seattle