speeltheater voorstellingen

Perô of de Geheimen van de Nacht

Inez de Bruijn

Recensie van een fan van toen en nu:

Tien was ik toen ik voor het eerst naar de voorstelling Perô of de geheimen van de nacht ging in Edam. Mijn vader was dramadocent dus ik had al heel veel jeugdvoorstellingen gezien. Deze voorstelling is zonder twijfel de leukste, mooiste en beste die ik heb gezien. Wat ik toen leuk vond aan de voorstelling was de combinatie van toneel en de muziek. De poppen die er heel simpel uit zien maar echt tot leven komen door de acteurs en de huizen waarin ze wonen. Het zijn de details die ervoor zorgen dat je vergeet dat je naar poppen kijkt. De wasteil van Colombina, de broden en het deeg van Perô (met de geur erbij) en de muizen in beide huizen. Het zo simpele maar prachtige decor. Maar natuurlijk ook de muziek. Die stuurt de hele voorstelling. Het leuke en grappige spel tussen de zon en de maan. Ik vond de voorstelling zo mooi dat ik hem in totaal denk ik 10 keer gezien heb.

Toen ik hoorde dat Speeltheater Holland Perô opnieuw ging spelen was ik blij verrast. Maar tegelijkertijd ook een beetje bezorgd. Zou het nog steeds hetzelfde zijn? Ik heb zulke duidelijke herinneringen eraan dat ik snel zou kunnen denken: Dat deden ze vroeger beter. Maar niks blijkt minder waar te zijn. Ik denk dat het een hele goede keus is geweest om zoveel mogelijk dingen hetzelfde te laten. Cruciaal hierin is dat Annemarie Maas en Guus Ponsioen weer de zon en de maan spelen is. Zij zorgen met hun liedjes er echt voor dat de sfeer precies hetzelfde was als 12 jaar terug. Ook al zijn er twee nieuwe acteurs die Colombina en Perô spelen, het heeft niks veranderd aan de karakters van de poppen. Inez de Bruijn en Tim Velraeds ‘begeleiden’ op een leuke en geloofwaardige manier vol overgave de wasvrouw en de bakker. Het belangrijkste is dat ik het nog steeds dezelfde prachtige voorstelling vind om dezelfde reden als twaalf jaar geleden. De voorstelling is zo tijdloos dat gelukkig ook kinderen in 2006 kunnen genieten van dit ‘sprookje’. Ik zal (nu ik 22 jaar ben) niet weer 10 keer naar de voorstelling gaan maar zeker nog één keer.
Martina Moeton

TOEN:

Recensies — Perô of de Geheimen van de Nacht

Verrassende Perô zit vol Italiaanse sfeer
Volkskrant 30 oktober 1994 Marlan Buijs

Hun huizen staan als manshoge poppenhuistorens zij aan zij op het toneel. In de ene bakt Perô elke nacht geurig brood, terwijl Colombina in het buurhuis droomt van haar was. Als wasvrouw werkt zij juist overdag en droogt haar lakens met hulp van de zon. Al jaren is Perô in stilte op haar verliefd. Op de hand van hun bespelers zijn de twee popjes onvermoeibaar in de weer. Maar als Colombina op een dag de benen neemt met de vrolijke huisschilder Paletino en een bordje op haar deur hangt: 'Wegens huwelijksreis gesloten', beseft Perô wat hij mist. Hij sluit ook zijn deur: Gesloten wegens liefdesverdriet.

Natuurlijk loopt het goed af. De schilder valt in het gebruik nogal tegen: zijn onstilbare eetlust drijft Colombina onophoudelijk de keuken in en al die kleuren wekken bij haar een groot heimwee naar haar kraakheldere lakens en het smetteloze casinobrood van Perô

Michel Toumier schreef er een prachtig kinderboek over en het Speeltheater uit Edam brengt het verhaal nu als voorstelling: Perô of de Geheimen van de Nacht. Componist Guus Ponsioen schreef de muziek en bewerkte de tekst die hij een extra dimensie gaf door ook de Zon en de Maan als muzikale personages op te voeren.

Ook Meneer Maan is in stilte verliefd op zijn overbuurvrouw, net als Perô. Maar Mevrouw Zon is de baas en zingt de maan 'met zijn 'gele puistenkop' toe dat hij alleen licht geeft omdat zij op hem schijnt. Vooral door de liedjes en de live muziek groeit het simpele verhaaltje uit tot een soort minimusical, waarbij de muziek wedijvert met het kijkspel. Poppenspelers Onny Huisink en Saskia Janse hebben hun ideeën tot

in de kleinste finesses uitgewerkt. Perô of de geheimen van de nacht is een verrassende productie, vol Italiaanse zwier die doorklinkt in de muziek en de tekst. Regisseur Ad de Bont laat de spelers af en toe aangenaam vals zijn. Daarmee haalt hij de neiging tot al te veel lievigheid brutaal onderuit.

Dromerige Perô gaat recht naar je hart
Haarlems Dagblad 3 oktober 1994 Anneke Wijsman

Er leefden eens twee witte huizen. Stop. Huizen leven niet. Prompt schuifelen twee dromerige witte poppenhuizen naar voren. Er leefden eens twee huizen dus. In het ene woont Wasvrouw Colombina. in het andere de bakker Perô. Ze kennen elkaar al vanaf hun jeugd. De een werkt overdag, de, ander 's nachts. Tot een relatie kwam het tot verbazing van de dorpelingen niet.' Daarvoor was de bakker te verlegen en de wasvrouw te onwillig. Maar op een dag verdwijnt Colombina met een uitbundige – una likkie hiero, una likkie daaro- schilder.

Perô is geschokt en sluit de bakkerij wegens liefdesverdriet. Maar ook Colombina vergaat het slecht. Zij ziet haar schilder alras veranderen in een veeleisende veelvraat. Bovendien mist ze bij die schreeuwerige kleurrijke man het, simpele wit van haar wasgoed. En in het verlengde daarvan het wit van de bleke met meel bestoven bakker. Colombina trouwt alsnog met Perô en samen krijgen ze een hok vol kinderen. Zij veegt de bakkerswinkel, hij helpt haar met de was. En de enige vingerwijzing naar het verleden is het schommelende zoontje dat als twee druppels water op de schilder lijkt. Maar dat detail ontgaat de kinderen. Zoals wel meer ze ontgaat in deze rijke caleidoscopische voorstelling. Want behalve de poppen spelen ook de poppenspelers met elkaar een spel. En dan zijn er nog de muzikanten Annemarie Maas; en Guus Ponsioen die elkaar, helaas moeilijk verstaanbaar, als zon en maan toezingen en de intrige van sfeermuziek voorzien. Het geheel levert een feest van beelden en muziek op. Het is een dromerige sprookjesachtige voorstelling met effecten waar kinderen van smullen. Een brandend haardvuur, een rokende schoorsteen en een borrelende wastobbe. Perô gaat recht naar je hart. Een blijmoedige dorpse idylle. Italiaanser dan Italië ooit zal zijn.

	Perô of de Geheimen van de Nacht Inez de Bruijn Regio Noord- Holland Regio Gelderland Recensie van een fan van toen en nu: Tien was ik toen ik voor het eerst naar de voorstelling Perô of de geheimen van de nacht ging in Edam. Mijn vader was dramadocent dus ik had al heel veel jeugdvoorstellingen gezien. Deze voorstelling is zonder twijfel de leukste, mooiste en beste die ik heb gezien. Wat ik toen leuk vond aan de voorstelling was de combinatie van toneel en de muziek. De poppen die er heel simpel uit zien maar echt tot leven komen door de acteurs en de huizen waarin ze wonen. Het zijn de details die ervoor zorgen dat je vergeet dat je naar poppen kijkt. De wasteil van Colombina, de broden en het deeg van Perô (met de geur erbij) en de muizen in beide huizen. Het zo simpele maar prachtige decor. Maar natuurlijk ook de muziek. Die stuurt de hele voorstelling. Het leuke en grappige spel tussen de zon en de maan. Ik vond de voorstelling zo mooi dat ik hem in totaal denk ik 10 keer gezien heb. Toen ik hoorde dat Speeltheater Holland Perô opnieuw ging spelen was ik blij verrast. Maar tegelijkertijd ook een beetje bezorgd. Zou het nog steeds hetzelfde zijn? Ik heb zulke duidelijke herinneringen eraan dat ik snel zou kunnen denken: Dat deden ze vroeger beter. Maar niks blijkt minder waar te zijn. Ik denk dat het een hele goede keus is geweest om zoveel mogelijk dingen hetzelfde te laten. Cruciaal hierin is dat Annemarie Maas en Guus Ponsioen weer de zon en de maan spelen is. Zij zorgen met hun liedjes er echt voor dat de sfeer precies hetzelfde was als 12 jaar terug. Ook al zijn er twee nieuwe acteurs die Colombina en Perô spelen, het heeft niks veranderd aan de karakters van de poppen. Inez de Bruijn en Tim Velraeds ‘begeleiden’ op een leuke en geloofwaardige manier vol overgave de wasvrouw en de bakker. Het belangrijkste is dat ik het nog steeds dezelfde prachtige voorstelling vind om dezelfde reden als twaalf jaar geleden. De voorstelling is zo tijdloos dat gelukkig ook kinderen in 2006 kunnen genieten van dit ‘sprookje’. Ik zal (nu ik 22 jaar ben) niet weer 10 keer naar de voorstelling gaan maar zeker nog één keer. Martina Moeton TOEN: Recensies — Perô of de Geheimen van de Nacht Verrassende Perô zit vol Italiaanse sfeer Volkskrant 30 oktober 1994 Marlan Buijs Hun huizen staan als manshoge poppenhuistorens zij aan zij op het toneel. In de ene bakt Perô elke nacht geurig brood, terwijl Colombina in het buurhuis droomt van haar was. Als wasvrouw werkt zij juist overdag en droogt haar lakens met hulp van de zon. Al jaren is Perô in stilte op haar verliefd. Op de hand van hun bespelers zijn de twee popjes onvermoeibaar in de weer. Maar als Colombina op een dag de benen neemt met de vrolijke huisschilder Paletino en een bordje op haar deur hangt: 'Wegens huwelijksreis gesloten', beseft Perô wat hij mist. Hij sluit ook zijn deur: Gesloten wegens liefdesverdriet. Natuurlijk loopt het goed af. De schilder valt in het gebruik nogal tegen: zijn onstilbare eetlust drijft Colombina onophoudelijk de keuken in en al die kleuren wekken bij haar een groot heimwee naar haar kraakheldere lakens en het smetteloze casinobrood van Perô Michel Toumier schreef er een prachtig kinderboek over en het Speeltheater uit Edam brengt het verhaal nu als voorstelling: Perô of de Geheimen van de Nacht. Componist Guus Ponsioen schreef de muziek en bewerkte de tekst die hij een extra dimensie gaf door ook de Zon en de Maan als muzikale personages op te voeren. Ook Meneer Maan is in stilte verliefd op zijn overbuurvrouw, net als Perô. Maar Mevrouw Zon is de baas en zingt de maan 'met zijn 'gele puistenkop' toe dat hij alleen licht geeft omdat zij op hem schijnt. Vooral door de liedjes en de live muziek groeit het simpele verhaaltje uit tot een soort minimusical, waarbij de muziek wedijvert met het kijkspel. Poppenspelers Onny Huisink en Saskia Janse hebben hun ideeën tot in de kleinste finesses uitgewerkt. Perô of de geheimen van de nacht is een verrassende productie, vol Italiaanse zwier die doorklinkt in de muziek en de tekst. Regisseur Ad de Bont laat de spelers af en toe aangenaam vals zijn. Daarmee haalt hij de neiging tot al te veel lievigheid brutaal onderuit. Dromerige Perô gaat recht naar je hart Haarlems Dagblad 3 oktober 1994 Anneke Wijsman Er leefden eens twee witte huizen. Stop. Huizen leven niet. Prompt schuifelen twee dromerige witte poppenhuizen naar voren. Er leefden eens twee huizen dus. In het ene woont Wasvrouw Colombina. in het andere de bakker Perô. Ze kennen elkaar al vanaf hun jeugd. De een werkt overdag, de, ander 's nachts. Tot een relatie kwam het tot verbazing van de dorpelingen niet.' Daarvoor was de bakker te verlegen en de wasvrouw te onwillig. Maar op een dag verdwijnt Colombina met een uitbundige – una likkie hiero, una likkie daaro- schilder. Perô is geschokt en sluit de bakkerij wegens liefdesverdriet. Maar ook Colombina vergaat het slecht. Zij ziet haar schilder alras veranderen in een veeleisende veelvraat. Bovendien mist ze bij die schreeuwerige kleurrijke man het, simpele wit van haar wasgoed. En in het verlengde daarvan het wit van de bleke met meel bestoven bakker. Colombina trouwt alsnog met Perô en samen krijgen ze een hok vol kinderen. Zij veegt de bakkerswinkel, hij helpt haar met de was. En de enige vingerwijzing naar het verleden is het schommelende zoontje dat als twee druppels water op de schilder lijkt. Maar dat detail ontgaat de kinderen. Zoals wel meer ze ontgaat in deze rijke caleidoscopische voorstelling. Want behalve de poppen spelen ook de poppenspelers met elkaar een spel. En dan zijn er nog de muzikanten Annemarie Maas; en Guus Ponsioen die elkaar, helaas moeilijk verstaanbaar, als zon en maan toezingen en de intrige van sfeermuziek voorzien. Het geheel levert een feest van beelden en muziek op. Het is een dromerige sprookjesachtige voorstelling met effecten waar kinderen van smullen. Een brandend haardvuur, een rokende schoorsteen en een borrelende wastobbe. Perô gaat recht naar je hart. Een blijmoedige dorpse idylle. Italiaanser dan Italië ooit zal zijn.